Yine bir ozlem bitiyor..

Aslinda ozlem demek yanlis, ozlemler silsilesi adeta..

Surekli ozlemek, nasil yorar insani cekenler biler.. Surekli kafanizin bir kosesinde dusunulen, senaryolar kurulan yasamlar vardir.. Icinde olmak isterken, uzaklasilan hayatlar.. Yillar oldu yurt disinda yasiyorum, neredeyse 2002'den beri.. Ama buna alisamadim dogrusu. Icimde surekli yanan bir ates var.. Onunla yasamak, buranin rahatligindan, yasam standartlarinin yuksekliginden cok daha onemli bence.. Gercekten o atesle yasamak bencilligin sinirlarini gosteriyor insanin.. Ona ne kadar tahammul edebilirseniz, onu ne kadar umursamazsaniz o kadar bencilsiniz bence.. O ates sizi ne kadar rahatsiz ediyorsa, ne kadar hayatinizin bir parcasini caliyorsa o kadar da ben merkezci degilsiniz..

Hep bahanelerimiz hazir.. "Okulum var, 3 sene daha calisayim doneyim. Ben burada kendim icin degil dogacak cocuklarim icin bulunuyorum, onlar icin zorluklara katlaniyorum.." Aslinda hicbirimiz kendimize bile itiraf edemiyoruz belki de; "Burayi seviyorum, cunku karmasa yok.. sinir harbi yok.. guvenlik sorunu yok. avrupa'da her yeri gezebiliyorum, kolay tatile cikabiliyorum.. emegimin karsiligini aliyorum.. o yuzden geride biraktiklarimi dusunmeden rahatca yasayabiliyorum burada" diye.. herkes bir tur fedakarlik icinde oldugunu sanarak kendini kandiriyor.. oysa erteledigimiz hayatlari yasamak icin o yone baktigimizda belki de ortada bir hayat falan kalmamis olacak.. ne aci, insan kaybettiklerinin degerini kaybedince anliyor..

Oncelikler onemlidir.. Benim hayatimda herseyden once sevdiklerim geliyor.. Iclal Aydin bir siirinde "simdi telefon acsam sana.. sesini duymak da yetmiyor ki anne" diyor.. ne kadaar dogru.. "hep ayni cumleler.. nedenini bilmedigim bir aglamak var icimde. bir yerlere sigdiramiyorum yuregimi.. ozlemek cok fena anne; anlamak seni daha da fena.." diyor.. tercuman oluyor sanki hislerime..

Ozlemlerim bitiyor yarin.. anneme sarilacagim ani iple cekiyorum.. Babama sarilip, canim babacim diyecegim ani dusluyorum.. Ablamla abimle derin sohbetlerimizi, birbirimizi konusmadan anladigimiz bakismalarimizi, gulusmelerimizi hayal ediyorum.. Kulagimda iclal aydin'in siirleri esliginde ofiste gozlerim bugulanmadan yazamiyorum ama bu satirlari..

24 gunluk cok kisa bir ozlemler bitirme gezisinde olacagiz.. Belki yazamam, size ulasamam ama bilin ki cok mutluyum bir yerlerde..

herkesin ozlemlerinin bitmesini, sevdiklerine kavusmasini cani gonulden diliyorum..

Sevgiyle kalin..
evren